stille,
utan klage
fordampar
vassmolekyla,
einsame
på si ferd
frå
det store havet
til
høgdene i livet
dei
skal bort frå det vante,
bort
frå det vi ser
og
dei gjer det umerkeleg,
det
er nesten så vi ikkje veit
at
dei er vekke
men
høyr på bekken,
høyr
kva den ropar
med
iver ut i dagen:
her kjem vi attende, menneske!(Onsdagstema)
