Det veldige kanskje

det ukjente, store

som ligg og ventar – der framme

om du finn vegen

gjennom labyrinten

eit mål som glitrar og lokkar

vinkar deg nærare

endå du ikkje ser det, høyrer det

eller veit noko om det

dette veldige kanskje

dette – slottet – på andre sida

der tankane kan finne kvile

for frykta

ein dag legg du båten til kai

dreg inn årene

kjenner kjølen skrape mot tang og skjel

og varmen trengje gjennom frosne klede

og du kjenner deg att;

dette kanskje har du bore

som ein skatt i hjartet

heile vegen til enden av labyrinten

Den indre flammen

kanskje er du sola
dei krinsar rundt
umedvitne
den brennande flammen
i ditt indre

der smeltar bitar av livet ditt saman
til stødige minner,
sender strålar av energi
frå kvar pore i huda

det du byggjer og ber på
skapar gløden i elden frå auga

kanskje er det difor
dei krinsar rundt deg;
auga speglar den indre flammen

umedvite
får dei del i den same varmen

Dei stille steinane

tuftene på gamlehuset

der dei første steinane vart lagde

for så mange sekund sidan

at ingen kan telje dei

steinane som har vore fundament

for dette huset medan tida passerte

utanfor

og føter har gått inn og ut

frå barneføtene stampa over grunnen

vart eldre, store føter

og gamle, subbande over golvet

så slutta føtene å gå

medan nye kom til

og hundreåra skifta

generasjonane kom og gjekk

men dei stille steinane

ligg der endå