Inn i verda

ut av tåka stig landet

som ei tidlaus øy, nyskapt

reinsa og frisk –

det er som auga ser

for første gong

landskapet i morgonlyset

og hjartet landar

med røter i heimlandsmolda

midt i sin eigen kvardag

Tilbake der vi var

ein gong svevde vi

over vatnet

var ikkje jord eller tid,

ein æveleg pust

ein tanke berre

hos Han som ser

og leia oss inn i bildet

som sårbare, fysiske

manifestasjonar av glede;

så vender vi tilbake dit

vi eingong var,

molekyla vil løyse seg opp

og Han som ser

fangar oss i svevet

byggjer alle ting om att i nåde

Gå for fridom

steg for steg

fyller vi den asfalterte vegbana

der harde maskiner elles rullar

og orda plar vere få

no stegar vi framover

i samla flokk, ikkje taktfast

berre halvvegs regelbunde, oppstilt

etter sedvane og skikk

går framover i ordna uorden

mot eit felles mål

gjennom vårt daglege landskap;

det er her vi bur, her vi

lever, arbeider, pustar

i dag er musklane samla,

levande organismar på vandring;

vi går for fridom, vi går

for eit felles leve i fred

Kjærleik frå ei mor

er varm lava
strøymande over isbrear av frykt,
smeltar vekk den forferdeleg vonde
kvelande smerta som jagar gjennom blodet
men no
vert smerta sjølv jaga
av denne lavastraumen
av kjærleik frå ei mor

er lindrande vind
over aude ørkenlandskap av einsemd,
trøystar der håpet døydde og vener drog
og alt som står att er tørre stubbar
av det som ein gong var
men no
kjem vinden siglande
som eit levande plaster
frå pusten til ei mor