Ein bit

viss du startar langt ute
frå satelittperspektivet
og innover,
let auga kvile
ved dei kjende rørslene
rotasjonane
krinslaupa
rytmane
i alt frå galaksar, planetbanar
og ned til elektronskala,
ser du systemet
- at alt er bunde av reglar
og faste gjeremål,
fininnstilt og presist
som eit urverk

og du er ein bit av det heile -

ein bit av meg
ein integrert del 
av min integritet, sjølvkjensle,
alt det som gjer meg
til meg
ligg her
i den værharde naturen,
i det djupe, i det høge
i symbiosen
mellom hav, fjell og himmel
og kan vanskeleg skiljast
frå alt det andre
som også er meg

som ein svevande tanke,
lyseblå, flyktig
og veldig vanskeleg å vite
heilt nøyaktig
om er realistisk, verkeleg mogleg
å fange i ord,
er kjenslene eg kjenner
når eg let att auga
og flyr tiår tilbake i tida,
til ungdomsvåren, barndomslandet
eg reiste frå ein gong
men som endå er eit landskap
eg byggjer alle mine andre landskap
over

ein bit av meg er att
når du har sagt namnet mitt
og sett på meg,
ein bit av meg er att
i røysta di
i auga dine
der ein bit av meg er att
som eit pant -

ein bit av verda
festa som megabytes,
små firkanta bitar
i eit puslespel
- det nest beste eg har,
bortsett frå å vere der
på ekte



#Sognefjorden

Eg veit at eg har ein tendens til å bli både svulstig, nostalgisk og lokalromantisk når eg snakkar om Sognefjorden. Det har blitt slik med tida, når eg no har budd andre stader på Vestlandet i mange år. Eg veit at det er slik, men eg bryr meg ikkje...

Progress

The progress at speed
entering a future
unknown
and uncertain
whether 
the road leads forth
or back -

Sakte

sakte
siv tida som ei tåke
gjennom rommet -

alt er svart
alt er kvitt

eg ser ingen rørsler
høyrer ingen lydar,
let sommaren leve sitt eige liv

dukkar inn i kampen
mellom dei som ser langt fram

og oss andre
som brukar all energien
på forsvar og tilbaketrekking -

Viss vi berre...

viss vi berre
tenkte gjennom alle orda
før vi sa dei

viss vi berre
høyrde meir på hjartet
enn på fordomane

viss vi berre
kunne elske naboen like høgt
som oss sjølv

viss vi berre
hadde brukt alle tinga som leigd
ikkje eigd

viss vi berre...



#kong Bele

Her har kong Bele sitte og fundert og sett utover Sognefjorden i mange lange år. Då eg var liten, var han kjekk å klatre på. I desse tider fristar benken mest...

Filter

det er lyset
det duse laget
av lys
som legg seg
som eit lag maling
over eit landskap
av store flater;
    fjorden
    fjella
    himmelen
og speglar dei små punkta
som er oss menneske

det er det lyset
som filtrerar alt
som går inn
i hjarta mitt

ein veg
eg har gått

eit landskap
eg kjenner

som min eigen barndom

eit syn
som senkar pulsen

det er eit grunnlag
eit origo

for kompasslause dagar
i fjerne land

og blikket fyljer linjene
som teiknar
landet -

her klorar vi oss fast
her reiser vi våre byggverk
og ser -

kor fjorden ligg urørleg
upåverkeleg
av våre rørsler - lengslar

og er ein straum
gjennom hundreåra
trass oss -

så dreg eg vidare
legg barndomslandet bak meg

ser husa krympe
under svarte fjell og kvite skyer

som ein parentes i kvardagen
ligg vegane tilbake

ventar på mine føter
filtrerar det auga ser

-

verda snurrar vidare
eg går - barndomen ligg bak

fjorden, fjella, himmelen
er dei same


(Our world tuesday, Good Random Fun)

Stå i fred

Den vesle blomen i vindauget

på soverommet,

den vi fekk av ein ven

for lenge sidan

alt då vi så vidt var gifte

og huset stod nytt og ubrukt

Den fekk stå i fred

Den vesle steinen bak huset

mellom stien og

syrinbuskene

den du syntes var så fin,

glattslipt, blank og kvit

og som passa så godt inn

der den låg

Den fekk liggje i fred

Og bøtta, den raude og skitne

den vi brukte til å bere vekk ugras i

og ha mold i

når vi skulle pynte i hagen

Den som du ikkje ville ha inn,

og som difor vart ståande bak syklane

Den fekk stå i fred

Det var berre vi levande

glade, triste, sorgfulle, lukkelege

og tvers gjennom ufarlege

som måtte reise

leggje alt bak oss, finne nye vegar å gå

Det er ikkje fred for menneska

i krigen

berre for dei små bagatellane,

som vitnar om liv som er levd

Brør

Eg kom over han i skogen

Han låg såra

Angsten lyste ut av to blå auger

som reflekterte den klare himmelen

Kontrasten til vår blodmerka jord

Eg sikta på han med våpenet

Ropte at han skulle ligge stille

Endå han ikkje kunne

Eller såg ut til å prøve

Gå nokon stad

Slik stod eg, i andelaus spenning

Medan knatring og granatsmell

Kunne høyrast eit stykke unna

Han sveitta frå det støvskitne håret

Og tårene var der og var der ikkje likevel

I auga hans såg eg ei historie

Frå eit anna land, ein annan skog

Eg såg sjøar og latter og boccia på plenen

Ein hund og eit barn og ei kvinne

Ein hellelagt sti opp til huset

Auga dei lyste, og lengta langt vekk

Dei fortalte om smerte og håp

Eg starta å vakle, for akkurat då

Forstod eg

Kor like vi var, innerst inne

Fiendar, ulike klede og ulike våpen

Med hjarta og auga og håp

på same frekvens

Og lengten til ei betre verd

Der våpen berre var ein vond draum

I den verkelege verda

Hadde vi vore brør

Han hadde lege i graset

Og eg hadde peika på han

Med ein badmintonracket