Lys #2-4

2

det er når mørket sig på

og kulda fyljer etter,

alle dører vert stengde

vindauge vert lukka

at behovet for lyset kan merkast

då tenner vi på veikane

og let varmestrålane

fylle det golde rommet

så det igjen vert varmt og mjukt

og vi igjen kan få ein illusjon

av lyset vi lengtar etter

det store lyset

som fyller hjarta med varme

og bind saman det knuste,

leger det som gjekk sund

 

3

vassmolekyl rundt eit støvkorn

små vassdropar

i dansande glede gjennom lufta

vert ein bekk ei elv ein sjø

eit magasin ei buldrande vassmasse

gjennom stålkonstruksjonar

driv turbinar i svimlande rørsler

genererer andre rørsler så små

så mektige så farlige så nyttige

samla opp

frakta vekk

gjennom sjøar av elektron

i utruleg fart

heilt hit – eg trykker på brytaren

og sollyset som lyfta vassmolekyla

kjem ut som mjukt lys

i stova mi

4

slik kan eg sitje heile kvelden

slik, med stirande auger

i det dansande lyset

la meg fylle av varmen, fylle av

ei kjensle av harmoni

stengje ute alt rundt

stengje ute alt som er mitt

berre drive med

inn i lyset

der ordet tid ikkje lenger har meining

(Fototriss)

Lys #1

som ein lyskastar

eit inspeksjonslys

sveipar sola sine stråler

over jorda

endå ein gong

landskapet er kjent

alt er sett

tusen gongar, millionar

milliardar gongar før

og strålane trålar verda, tolmodig

skal tru kva ho tenkjer

sola

om det ho får sjå her nede

på denne inspeksjonsrunden

skal tru kva ho fører

i protokollen –

Eit lån vert innfridd

han ligg stille no

medan graset fortset å gro

og fuglane flyg i vinden

som rører opp havet

så bølgjene slår, vedvarande

mot dei tause, trauste strendene

og han ligg stille, heilt stille no

alt han eig har eit lag av støv over seg –

snart kjem dei og plukkar det vekk,

bit for bit, bilde for bilde,

gullmynt for gullmynt

til alt som er tilbake er den tause kroppen

stille

no

og han ligg stille, ja, heilt heilt stille

og alt han eigde er vekke

medan graset fortset å gro

og fuglane flyg

over verda, den snurrande kloden

der liv kjem, liv går

og den merkelege tanken om å eige

fortsatt lever

på lånt tid

Stille ord

orda stansar

sluttar å trille som steinar

på botn av bakken, over sletta

der alt vert bremsa, alt vert stoppa

eg stirrar fortvila

ser alle kombinasjonar falle til jorda

som daude lauv, som visna gras

all romling er vekke, all rulling er over

- orda må opp att -

eg dyttar det eg er god for

vil tilføre ny energi, nye krefter

vende tilbake til der eg eingong var

men orda let seg ikkje rikke

eg set meg ned

finn ei støtte for ryggen, ei kvile

for såre armar, såre føter

legg hovudet til ro i hendene, alt er stille

då høyrer eg kviskringa

frå tidlegare rullande steinar

ord utan kraft, som eit sus i vinden

stille ord frå ein djupare grunn

eg rettar ryggen

let auga gli over fjorden

tek inn lyset, tek inn stilla, let meg senke

inn i den mjuke freden frå tause ord