Lukke

Lukka er to barneføter

vassande gjennom sommargullet

Bøygd og nysgjerrig går barnet,

smilande glad

tenkjer ikkje over livet,

funderer ikkje på tap

eller siger

Berre er der

jublande lukkeleg for kvar vesle blome,

og kvar vesle sommarfugl

på fløyelslette, skjelvande

venger, frå her til der

og barnet etter, på lette føter,

hylande av glede

trillande latter

som klinkekuler bortetter svaberga

*

Lukka er ei barnehand,

hardt falda om nyvunne skattar,

ei gåve til mor, ei gåve til far

- Å, kor glade dei skal bli!

Lukka er eit glas med engkarse,

den vanlege blomen, henta

av to barnehender,

små og glade

og slett ikkje vanlege, for meg:

Dei er lukka, materialisert,

rett framfor mine eigne auge!

Overstige

Sakte kraup vatnet inn i byen

Steig over den første moloen,

grov seg ein veg inn i gatene,

oversteig brustein

og dei første bilane,

kraup oppover husveggane,

fylte byen,

den skrekkslagne byen

til randa

Vi hadde ingenting å forsvare

oss med;

Stille måtte vi sjå havet innta byen, overstigande

Krevjande,

Stille måtte vi pakke sekken,

og forlate byen

Frå ei høgde såg vi tilbake

Såg vatnet leggje byen under seg,

fylle dei no folketomme gatene

Stille snudde vi oss vekk

og gjekk,

med erkjenninga bankande under huda:

den einaste som kan overstige havet

er det sjølv

Siamesiske hjarte/N.

Du og eg

har siamesiske hjarte,

knytt saman av tid og opplevingar,

alt det vi har gjort saman

opp gjennom åra

Med kirurgisk presisjon

bankar dei no

i same takt,

komplett umoglege

å skilje

Eld

Eg ser ned på fyrstikka,

den vesle trepinnen

i mi eiga hand

- At noko så lite

kan gjere så store ting

Eg er glad

sjølv om frykta er større

Forundra ser eg på elden

- Du er min, seier eg

Eg skapte deg sjølv,

med denne, seier eg

og held opp fyrstikka

Viftar den mot flammane,

men ingen vert imponert

- At ein kan skape noko

ein rår så lite med,

tenkte eg,

før eg la på sprang

Fyrstikka låg att i skogen