Den du er

du veit dei fargerike

glade

dei du ser på

med lange auge

og skjelvande blikk,

dei du knapt kan tru

at eksisterer

i nærleiken av deg sjølv –

slik, ja slik

ville du vere

fekk du velje

og så stirar du deg blind

på fasadar

smil som skjuler

djupnene bak,

at det du lengtar etter

ikkje eksisterer

anna enn i ditt eige hovud

og den du trudde var fri

er bunden

ja, meir bunden

enn du sjølv

for du er ein skogblome

vekkgøymd og liten

i ein skog

som ofte verkar for stor

og i ei stille

som ofte er altfor djup

og du lengtar, håpar

at nokon skal sjå deg,

sjå kor du skin, kor du stråler

i deg sjølv

men ingen kjem, ingen ser

ingen høyrer –

likevel, du veit kva fridom er

du veit kva det vil seie å leve

du veit kva som er viktig –

er du heldig

har du naboblomar

i same situasjon

(Fototriss)