Uklar

Dagen eg mista deg

vart heile verda mi endra

Ikkje at den stoppa å snurre
eller mista fargane, utsikta,
alt det som gjer den vakker

Den vart berre uklar;
eg klarar ikkje lenger skilje
mellom det som kjem mot
og det som går i frå

Før og no flyt saman
og tida har fått ein ekstra dimensjon:
den lineære kurva, ut av tida
Ut til der du er no

springande
over Guds vakre blomstereng 

Drift

Huset kastar loss

og legg i veg ut fjorden

- til og med hus kan bli leie

av tettbygde strøk

Eg hiv meg på, klamrar meg fast

til det aller næraste

Forlet dei kjente traktene

og skodar inn i ei ukjent framtid

Vi søkjer utover, huset mitt og eg

To vagabondar, så ulike

men med same lengten:

ut på fjorden, ut i verda, ut – ein stad

Fullmåne

Det var den kvelden eg stal månen

Ein fullmåne, rund og fin

Eg putta den i innerlomma

Berre i tilfelle

Ja, berre i tilfelle

Nokon vil seie at det er å flotte seg

At ein må ha ein grunn,

noko nyttig ein vil bruke den til

Men ein kan aldri vite

Det kan jo hende ein treff nokon

som vil like at ein har ein fullmåne

for handa

Og då, då er det jo greitt

at ein faktisk har det

Så like, så blinde

Denne raketten skal til Tel Aviv!

seier Hamas-aktivisten, med

fryd i stemma, og nervøse hender

i det han trykker på knappen

Denne bomba skal til Gaza!

seier generalen, i det

han sender dei unge flygarane av garde

med dødslasta i flybuken

Måtte dette barnet vere velsigna!

kviskrar den unge palestinske mora

i det ho lyftar opp sin nyfødde son

voggar han ømt i armane:

“Måtte det følgje fred i dine fotspor”

Måtte dette barnet vere velsigna!

kviskrar den unge jødiske faren

i det han lyftar opp si nyfødde dotter

voggar henne ømt i armane:

“Måtte freden bu i ditt hus”

Så like dei er, dei unge, dei gamle

dei tenksame, dei enkle, dei arbeidsame

Så like dei er

Og så blinde

Skuggane

Røysta frå fortida,

den stille kviskringa

frå dei som gjekk framfor,

dei som kastar eit blikk over skuldra

vinkar oss framover

vidare, vidare:

Dette var ein gong vår jord

men ingen får bli

ingen får stoppe

Vidare, vidare:

No er vi gløymde skuggar

andre trør på åkrane våre

andre syng songar i vårlufta vår

andre spring over engene

dansar i gatene, ler i husa

våre

Vidare, vidare:

Du skal også – hit

ut

Ein gong er også du ein gløymd skugge

og det einaste som tel

då

er

kven du var, kva du gjorde

og viktigast av alt: kven

Ja, kven

du tilhøyrde