viskelær #1

På kanten av min eigen avgrunn

Nye farvatn

inn i ukjente farvatn

der alle fargar, lukter og kjensler

er ferske

ingenting av det du kjende før

finn du att her;

du startar på null –

inn i desse farvatna

kjem du

med heile deg,

tankane dine og kjenslene dine

og det du kan

er ballast i båten,

eit anker du kan kaste ut

når bølgene vert for store

inn i dette eventyret

er det du stig

            med bankande hjarte

og

eit nysgjerrig blikk;

for kanskje er det noko her

som vil forandre deg, fornye deg

gjer deg til eit betre menneske –

Innover

kanskje kikkar du bak maska mi,
freistar å sjå kva som gøymer seg bakanfor
der fasaden smuldrar opp
og det grove reisverket vert synleg

ser bak
kanskje i frykt for å finne
             at det heile er eit filmstudio
og bak auga, bak smilet, bak alle orda
er det trestillas som støttar alt opp
og bakanfor der
             - ørkenen

frykte at det er slik
utan å vite
om det er di eller mi frykt
som er størst

Bakteppe

Navigasjonspunkt

På kanten av verda

her, ytst på kanten

av det kjente terrenget

med heile verda ventande

som eit brølande hav

der ute

her, med hjartet stille vakande

som ei usynleg krokodille

under stille vatn,

berre auga avslører

            dei svimlande djupnene

under lysbrytingsflata

her

akkurat her

vert framtida danna