Forsvar

desse orda er mitt forsvar

mot den store gløymsla

som ein dag vil sluke meg

og alt eg er

og har

og tenkjer

det store mørket

som trekk meg mot bakken

millimeter for millimeter

til alt som står att

er eit namn og to tal

likevel – eg set orda inn

som skarpe våpen

i kampen

og vil kjempe til siste

dråpe med blekk

4. mai 1823: Karl Marx møter ein ulv i skogen

kaldt stirra auga over den opne glipa i skogen

lufta har eit drag av yrande vår

føtene er varme, men armane skjelv

av noko han kjenner att som kulde

- kanskje er det noko anna

dei studerer kvarandre

sirklar sakte rundt skogkanten

med bringebærkrattet som eit naturleg nav

midt på enga

dette er ei sterkare makt enn eg

tenkjer han, går sakte baklengs ned mot elva

utan å sleppe den tynne tråden

som bind auga deira saman

hjartet vil knuse seg veg ut i lyset

hendene er klamme

hjernen er likevel roleg, balansert

han veit dei er like redde –

og det er ulven som snur

går sin veg innover skogen

i det han er komen passe langt unna

og ikkje lenger heng fast i det framande blikket;

dagen etter rundar ulven sitt femte år

og legg seg ned for siste gong djupt i skogsmørket

verda er ein ulv mindre

og i ferd med å endre ham

Vinterlys

kan dette vinterlyset

berge meg over

avgrunnars avgrunn

i mitt eige hjarte –

somrane leikar endå

som mjuke vindar

i cellene mine

men her – midt imellom

er det døden som rår

gjennom mørke skodder

og kulda som held meg

i lenkjer

og den største avgrunnen

er mi eiga frykt

for meg sjølv og tida

og det stummande mørket

kan dette vinterlyset

berge meg over –