Ut over kanten

det er ikkje alltid lengda på hoppet

som tel

eller korleis du landar

det viktigaste er at du vågar

setje ut frå kanten,

at du vågar ta sats

og kaste deg ut i det ukjente

og om du skulle lande skeivt

nokre få centimeter frå

der du starta –

kan du likevel vite med deg sjølv

at du var i lufta

- at du svevde

fordi du turte

å kaste deg ut over kanten

Så er eg her

midt i livet
midt i byen – her
eg står, går, lever
er ein maur i flokken
på veg frå der eg kom
på veg til – nye stader
menneske, opplevingar
som ligg der
endå ulevde, endå utanfor tida
endå ukjende – ei stund til

så er eg her
midt i livet
midt i tida – her
eg er, pustar, finst
som eit under, eit mysterium
for tanken – eit meisterverk
så ulik alle andre
og likevel så liten
på den store globusen
eit støvkorn i universet

så er eg her –
no
og no


og no


og                          no

Ut i eventyret

tre ting må du ta med deg

ut i eventyret

mot til å møte trolla

dei trampande stampande

alltidulande ulvane

som stengjer vegar

lukkar portar

vil ha deg til å snu –

du må våge å møte auga

og gå på

hjarte for dei som er såra

og ligg nede, hjarte

for dei fortvila og forvilla

og for dei blinde og

dei redde

og deg sjølv

ro til å trekke pusten

for i eventyret går tida fort –

ingen ber deg sitje ned

og kikke på stjernehimmelen

(om du då ikkje har med ein guide

som veit talet på dei alle)

for i eventyret er uroa

det aller største

trollet

Motpol

alle ting har ein motpol
slik eg er din
og du er min;

vi er vinter og sommar
sol og regn
mørket etter dagen
og dagen etter natta

slik går vi gjennom livet
som motpolar
dregne mot kvarandre

og finn
at vi er kvar sin ende
av same eining

Vinden over djupet

alt speglar seg i vatnet

trea speglar seg

fjella speglar seg

himmelen speglar seg

og leitar etter skuggen av seg sjølv

i djupet

alle speglar seg i vatnet

og ventar å finne fragmenterte bitar

av seg sjølv i det andre elementet,

finne sine eigne fargar

og noko av sitt eige sjølv

i djupet

på dei stille, rolege dagane

når vinden ikkje er til stade

for berre vinden bryr seg ikkje,

berre vinden bles av heile greia

og rotar opp vatnet

så fargane forsvinn

og ingen kan sjå eller finne

nokon ting

i djupet