Fri

Du er fri, sa dei

og sette handjern på hendene mine

Du er fri, sa dei

og batt føtene saman med hampetau

Du er fri, sa dei

og bygde tette veggar rundt staden eg stod

Du er fri, sa dei

og tredde den svarte hetta over hovudet mitt

Du er fri, sa dei

og eg forstod, dei anar ikkje kva fridom er

De er fri, sa eg

og tilgav dei alt saman

Eg ser på det nyfødde livet

Eg ser på det nyfødde livet

Dei små, dei skjøre, dei vakre

som dansar på vegen mot sommar

Dei som endå ikkje veit forskjell

på ven og uven, men spring imot

med naive, håpefulle steg

Dei som endå ikkje har vakt ei sommarnatt

med lummer varme, fuktig vind og tore

frå rullande svarte skyer

Eg ser på dei som endå kan gle seg over livet

Utan tanke på morgondagen, eller neste år

Dei som fortsatt har tru på det gode

Eg ser på det nyfødde livet

Og takkar for endå ei påminning, endå eit hint;

Senk skuldrene! Dans gjennom dagen!

Dåp

Søndag, på sjølvaste pinsedagen, vart minstejenta døypt. Det var ein fin dag, med strålande sommarvarme, og vi samla slekt og vener for å feire den nye fødselen!

Du ser ikkje vinden

Guds heilage flamme – over ditt hjarta

Du kjenner ikkje handa

som varsamt lyfter deg opp,

held deg stødig og varm

Under det evige auget

Du kjenner vatnet som sildrar i håret

Du kjenner varmen frå hender

som ber deg og held deg

heilt fram til trona

der det nye livet vert gitt

ved Guds eigen ande,

den elden du ikkje kan sjå

men som flammar i deg

frå i dag og til endes

på vegen som ligg der open – for deg

Løvemot

Det veks løvetann langs vegen eg går

Gule rebellar, heltar av stål

Grenselaust glade,

grenselaust modige,

ja, grenselause i all si prakt,

smiler mot sola, mot regnet,

seier: Dette går bra, ikkje fortvil!

Ingen er optimistar som løvetanna

Kanskje det er difor

dei kjem fram

nett kor dei vil?

Er det slik?

Er du betre enn meg?

Er eg betre enn deg?

Kven er flottare enn kven?

Kven kan stikke seg ut?

Kven må gøyme seg vekk?

Kven får drive med sitt, i fred?

Kven kan løfte hovudet høgt?

Kven bør stikke det i sanden?

Kan vi la vere å bry oss om slikt?

Skal eg gå til høgre?

Skal du gå til venstre?

Skal vi fortsetje slik, eller snu?

Skal eg sitje, skal eg stå?

Skal du liggje, skal du gå?

Skal vi vere, skal vi tørre, skal vi tru?

Kan du lese dette diktet?

Bør eg knekke penn og blyant?

Skal det lesast, eller brennast?

Kven er eg, og kven er du?

Tør vi smile, tør vi snakke?

Og kven i all verda har bestemt av vi skal vurdere alle ting vi gjer eller ikkje gjer opp og i mente og att og fram til det knapt er nokon som tør gjere noko i det heile utan frykt for å bli slått i bakken av slemme ord eller oversett av heva auge eller trampa på av samfunnsmekanismar ingen kan forklare, ingen vil vedgå seg eller ingen vågar gjere noko med?

Er det slik?

Er dette eit tåpeleg spørsmål?

Kan eg møte deg,

kan du møte meg

utan vurdering og dom?