Vinden over djupet

alt speglar seg i vatnet

trea speglar seg

fjella speglar seg

himmelen speglar seg

og leitar etter skuggen av seg sjølv

i djupet

alle speglar seg i vatnet

og ventar å finne fragmenterte bitar

av seg sjølv i det andre elementet,

finne sine eigne fargar

og noko av sitt eige sjølv

i djupet

på dei stille, rolege dagane

når vinden ikkje er til stade

for berre vinden bryr seg ikkje,

berre vinden bles av heile greia

og rotar opp vatnet

så fargane forsvinn

og ingen kan sjå eller finne

nokon ting

i djupet

Kanskje fugl

kanskje kunne eg vere ein fugl

tenkjer eg

spring gjennom skogar landskap

der eg er kjent fri levande pustande

lukkeleg

ja

lukkeleg i meg sjølv

svevar gjennom denne verda som er mi

heile vegen

til deg

Sår kan gro

såret kan gro

såret kan lukke seg

over alt det vonde,

kle inne alt som stakk

som sverd i sjela

dekke over smerta

som endå er der,

den som duppar like under overflata

og berre somme tider dukkar opp

såret kan lukkast att,

huda lækjast – bli heil

og glatt

på ein ny måte, ein annleis måte

enn før

og arret står att som ein bauta,

eit merke over dagar du har levd

sorg du har møtt

gått gjennom, integrert

som ein ny, herda og bestandig del

av deg sjølv

tida går, sår kan gro

og minna falmar som i tåke,

men noko

noko

ligg att, vil – alltid – liggje  att

like under huda