Mot trea

så er du eit menneske

du pustar du tenkjer du er

eit menneske med beina ned

på denne underlege kula

vi kallar heim

så er du det store mennesket

med alle dine planar

og håp for framtida og minne

om det du har gjort

eit menneske i denne underlege straumen

vi kallar tid

så er du det vesle mennesket

mellom fjordar fjell og tre

som i all sin ro

ikkje bryr seg

om alle dine planar

eller alle dine håp

kanskje burde du

måle deg mot trea

mot fjella eller stille deg opp

ved den djupe fjorden

senke skuldrene og tempoet

og puste inn denne vissa;

så er du eit menneske

skapt til å elske i det stille