Saman held vi tida

saman held vi tida oppe – balanserer

på grensa mellom det som har vore

og det som kjem;

midt mellom, ikkje samanklemt

men vaklande og skjørt

- snart vil det gleppe, alt før vi har sett det,

vatnet flyt over kanten

frå ei side til den andre – i rasande tempo

føtene våre vert nesten rivne med

som dominobrikker på rekke ved stupet –

ein for ein dukkar vi opp

ein for ein forsvinn vi i malstraumane

vaklande held vi kvarandre, og tida,

oppe

så lenge det går

(Mitt bidrag til måndagstema hos Alt som er vakkert: Landemerke. Skulpturen på biletet står i Haugesund.)