Det mørke

skjult i djupet

vernar det mørke, ukjente

sine løyndomar

våre stirrande auge

forstår ikkje det vi ser

for vi kan berre sjå og sjå

og ikkje fatte

at undergangen kan komme

på denne måten

at det mørke vatnet

kan knuse og øydeleggje

draumane, håpet, songen

berre ved å vere der,

som eit mørkt forsvinningspunkt

bak det tynne sløret

vi tenkjer er solide murar –

Alt rundt

eg er ikkje redd for månen,

denne ukjente, runde kula

som skjuler så mange

mysterium – eller

kanskje er den berre sand,

steinar, aude ørkensletter

sirkulerande rundt

sin frodige storebror

nei, eg fryktar ikkje månen;

det er alt det andre

alt rundt,

det store, vide, endelause rommet –

som bles liv i det tause monsteret

alltid kvilande under fornufta

Haustmorgon #5

som ustyrlege rakettar

susar fuglane forbi i lyset

eit sekund er dei der

så er dei borte

med tolmod ventar eg

på neste glimt av morgondansen