Prikkar

1
det eine som skil seg ut
mot ein bakvegg
av skuggesette håp

det eine som veks i styrke
i dét mørket legg
sine klamme hender om verda

det eine som overgår dei andre
fordi det er nærare, større
og meir – verkeleg

2
eg ser verda lande i støvet
som eit dekk utan luft –
det er eit filter som raknar,
eg ser alle ting
som dei er

ei visse stig fram i kjølvatnet,
ei reaksjonsrekke i sinnet;
desse bygningane
fjella og skogane
er ein gøymestad

enn så lenge, enn så lenge –

3

i dag er verda dekka av søle,
det siv vatn inn i sundslitte sko

regnet renn gjennom snøen
og alt er grått –

men under her, under dette laget
av sorg og nedstemte kjensler

ligg det noko og gror, noko som ventar
på si tid – sin sjanse

og atter byrjar å stige
som lyse reflektorar

av det eine som veks i styrke
det eine som overgår alt anna –

(Fototriss)

Mordor

i det indre av hjarta

sentralt plassert

ligg det eit Mordor

hos kvar og ein

der elden brenn

og lengten etter

den ultimate

makt og ære

strøymer som lava

ut i blodet

og kvar og ein

har sin ring

som må kastast i flammane

for å sløkke tørsten

etter seg sjølv –

Livet mitt

livet mitt er ei rekke

påbegynte

og uferdige tekstar,

lausrivne ark

frå dei store protokollane,

dei som berre ein kan bla

og ingen kjenner

framhaldet på neste side;

slik kan eg vandre

subbande gjennom kvardagen, utan

å få med meg konteksten

til alle mine ord –

berre skuggane eg lagar

på bakveggen

og dei grunne spora i molda

der eg aldri meir skal trakke

så står kanskje pennen i ro

lyfta over livsarka mine

og ventar, truleg på eit trekk

frå mi side – eit initiativ

kanskje eit ja, eller eit nei

som eg har så vanskeleg med

å presse fram

for livet mitt er ei rekke

tal på tal

i merkelege mønster

eg ikkje forstår;

det er sjølve livs-

matematikken eg reknar

i sinne, noko irritert, vel vitande

om han som sit med fasiten

tett til brystet –