Eit grønt ord til deg

Tidleg kveld

Den vesle gleda

Grå

Oss langs vegen

Det vesle mennesket

mellom dei høge fjella

slår me djupe røter,

feste mot regn og ras og vind

i dette ugjestmilde terrenget

her er me

dei små menneska

i møte        med det store skaparverket

det er ein snodig symbiose

me lever i – avhengige og frie

underlagt lover me ikkje rår over

og med skeivfordelt makt –

den parten som kan øydeleggje det heile

er den einaste parten

som ikkje kan leve aleine –

Du likar meg sjølv