Spor i asfalt

navigasjonsmerke

spor i det synlege landskapet

etter menneske

her har vi gått

her går vi no

som levande bevis

på eit mirakel

at dei umoglege atoma

kan samlast, rørast

byggast opp

til noko – nokon

som tenkjer dette

er min sko

her set eg mine usynlege spor

i asfalt

Til fridom

kvardagslivet lever

eg i skuggen av store hus

og vekslande draumar

i dette landskapet

eg kallar heimland

dette landskapet

eg trør med trufaste steg

på stigar eg håpar leier fram

og leier rett

til fridom

sa du, med auge og stemme

og kjærleik som lyfter

til fridom

seier eg, og lar håpet slå rot

for i dette heimlandet

mellom store draumar

og forgjengelege hus

er der eit ankerpunkt

for alle mine lengslar;

og eg kastar ut festelina

og du dreg meg inn

til fridom

Ut over kanten

det er ikkje alltid lengda på hoppet

som tel

eller korleis du landar

det viktigaste er at du vågar

setje ut frå kanten,

at du vågar ta sats

og kaste deg ut i det ukjente

og om du skulle lande skeivt

nokre få centimeter frå

der du starta –

kan du likevel vite med deg sjølv

at du var i lufta

- at du svevde

fordi du turte

å kaste deg ut over kanten

Så er eg her

midt i livet
midt i byen – her
eg står, går, lever
er ein maur i flokken
på veg frå der eg kom
på veg til – nye stader
menneske, opplevingar
som ligg der
endå ulevde, endå utanfor tida
endå ukjende – ei stund til

så er eg her
midt i livet
midt i tida – her
eg er, pustar, finst
som eit under, eit mysterium
for tanken – eit meisterverk
så ulik alle andre
og likevel så liten
på den store globusen
eit støvkorn i universet

så er eg her –
no
og no


og no


og                          no