Blå

1

dagar i det blå

bles vindar

av viskande vindar

over dei mørke hjarte-

røtene, der slagget vert silt

og leia vekk

tilbake ligg klåra

som eit filter,

ristar små gleder gjennom

din rolege pust

2

lag på lag

som ei blåfargekake,

kjem natta snirklande

i glideflukt,

leikar seg med lyset

før den puttar sola

i lomma

- held lyset i bakhand

til ein ny dag

3

eg raudnar ikkje,

trass alle deksel

som no er borte

og alle frie uttrykk

som tikkande lysbilete

gjennom troposfæren

eg svartnar ikkje,

trass skuggeorda

som dampar over landet

og alle dei svarte hendene

og svarte hjarte og auge

som slett ikkje lyser

i natta

eg held meg blå,

som eit augeblikk

i tida – eit sekund

der alt som skjer

vert absorbert

i eit hav av stille melankoli

(Fototriss)

Aleine

1

du er den

trufaste benkeslitaren

aleine

på verdas største stadion

heiar inn

dei sigrande,

smilande

trygge

i glade fellesskap

er ei trøyst

for einsame

skjelvande

kalde

med vinterkalde ørken-

hovud

ynskjer å stige inn

gjere noko

med alt det som knuser

ditt hjarte

og grip fatt

i lyspunkta

med heftig iver

2

lengt

du bankande hjarte

etter ly

under større venger

lengt

mi einsame sjel

etter håp

under blygråe skyer

lengt

de vernande fjør

etter ro

når dagslyset bleiknar

lengt

du skjelvande hjarte

etter nåde

for alt som gjekk galt –

3

sjølv dei sosiale

som alltid har nokon

å støtte

eller gripe fatt i

når motbakkane krev sitt

kan bli verkeleg

melankolske

i dei korte dagane

før vinteren set inn

(Fototriss)