Eg i firkanten

og kva om eg strekar ein firkant i sanden,

merkar av ein stad som er meg

let alle definisjonar peike sine piler

innover mot firkanten

samtidig vil tyngdekrafta dra meg ned

klemme meg mot bakken – i firkanten

og kva om alle kan sjå og peike, seie

der er han, slik er han, vi veit vi veit

utan at eg så mykje som blunkar med auga

eller lear på ein finger

utan at verda stoppar å snurre

eller nokon ser det urimelege i det heile

for vi har alle våre ruter

og kva om kampen er retta den andre vegen,

mot noko over meg, noko eg strekk meg mot

som ikkje pressar ned, men dreg meg opp

løftar mine håp og draumar ut av firkanten

og kva om det er det eg tenkjer på

når eg tenkjer på meg sjølv

vil du då vite, at eg i ruta er ein krigar,

medan eg i hjarta er eit løvetannfrø

vil du då vite, at eg som vert pressa ned er fri

at firkanten aldri kan stoppe vindane -