Former og fargar

ein dag eg sat og teikna,

kosa meg med former, fargar

begynte teikningane plutseleg å snakke

og det var ikkje nokon hyggeleg dialog;

berre høyr, sa gul til dei andre,

viss de alle var gule, ville arket sette finare ut!

og alle sirklane trekte seg vekk,

dei andre var ikkje gode nok, runde nok –

trekantane skulte på firkantane, og mumla

…skulle ynskje vi var som dei…

og så var det dei raude firkantane

som klaga over at eg teikna dei for små

og dei blå

som gjerne ville vere mindre

og dei lilla parallellogramma

skulle gjerne vore meir lilla

og dei grøne ville gjerne vere rosa

og dei rosa ville vere grå

kvadrata lo av rektangla,

som på si side pressa seg saman

og prøvde å bli som dei

og eg, den fortvila teiknaren

såg alle formene og fargane eg hadde teikna

tørne saman i ein kamp på eksistensnivå –

eg hadde lyst til å krølle heile arket saman

og kaste det langt vekk;

det einaste som hindra meg

var dei fredelege ovalane

som strekte seg ut, la seg side ved side

og danna ein regnboge

og eg gav eit løfte, eg skal ikkje krølle dykk saman,

eg skal heller bli ein firkant

og komme og ordne opp

(sjølv om eg anar at det ikkje vert så lett)