Ei stridig sag

Det var den verste saga

eg nokon gong hadde eigd

Då eg skulle sage

bøygde den unna i stille protest

Eg kjefta og smelte

men saga berre smilte opp til meg

og humøret mitt blei endå verre

til slutt kasta eg den frå meg i sinne

Så snudde eg meg for å gå

men då begynte saga å syngje!

Melodien var vakker og sørgmodig

og plankane mine lytta i andakt

Plutseleg begynte dei å dele seg opp

i passe store stykke

og stabla seg fint inntil veggen

akkurat der eg ville ha dei

Undrande såg eg på saga

som fortsatt song og fortsatt smilte

Det var den beste saga

eg nokon gong hadde eigd

Eg lét den syngje i fred

og forlét den med klokare hjarte