På stram line

Eg, ein balansekunstnar

på stram line

forsiktig nølande, redd

over dei brølande vassmengdene

dampskyer som strekk seg etter meg

ynskjer å dra meg ned, under

Bak meg: Enden av lina

festa i slektstreet

med min eigen fødselsknute

stramt rundt stammen

Greiner som viftar, heiar

meg fram

seier slik ja slik ja litt lenger gå på!

Mitt svar

er endå eit steg fram

Framfor meg: Enden av lina

festa i Himmeltreet

med dødsknuten, svart og stram

Dit skal eg, det veit eg

men når? Veit ikkje,

det er vanskeleg å sjå

gjennom røyken frå fossen

under meg,

som ropar:

Fleire pengar! Større hus!

Betre vener! Meir lukke!

Flottare, høgare, sterkare,

meir populær!

Og lina, kva er den?

Er det ikkje sjølve livet eg går,

ustøtt, smalt og skummelt,

men sterkt og tålmodig

og mogleg

så lenge eg held auga løfta

mot målet der framme

Eg, ein balansekunstnar

over avgrunnane i livet