Eg, ein balansekunstnar
på stram line
forsiktig nølande, redd
over dei brølande vassmengdene
dampskyer som strekk seg etter meg
ynskjer å dra meg ned, under
Bak meg: Enden av lina
festa i slektstreet
med min eigen fødselsknute
stramt rundt stammen
Greiner som viftar, heiar
meg fram
seier slik ja slik ja litt lenger
gå på!
Mitt svar
er endå eit steg fram
Framfor meg: Enden av lina
festa i Himmeltreet
med dødsknuten, svart og stram
Dit skal eg, det veit eg
men når? Veit ikkje,
det er vanskeleg å sjå
gjennom røyken frå fossen
under meg,
som ropar:
Fleire pengar! Større hus!
Betre vener! Meir lukke!
Flottare, høgare, sterkare,
meir populær!
Og lina, kva er den?
Er det ikkje sjølve livet eg går,
ustøtt, smalt og skummelt,
men sterkt og tålmodig
og mogleg
så lenge eg held auga løfta
mot målet der framme
Eg, ein balansekunstnar
over avgrunnane i livet
