Gifts

(haiku heights #314)

Montasje

molekyltåke, atom på atom

i ordna rekkjer, pusla saman

stabla og montert

eitt her, eitt til, eitt der

montere, montere, montere

montere

til alle saman er riktig plassert

i puslespelet,

til alle har funne sin plass

i spelet, maskineriet

fiks ferdig montert

ei celle

eit knips

og den startar si rørsle,

programmert, stilsikker, klikk, klikk, klikk

ikkje noko klikkar

ikkje noko fuskar

montasjen er perfekt

perfekt!

DNA, RNA, ribosom, cytoplasma, membran

og meir, meir, meir

lenger inn

koden, montert

ferdig montert

koden som fortel – alt!

slik vert barnet, 23 + 23

frå mor

og dei siste, Y og resten

montert, ikkje som ein straum,

men ved eit skapingsord

Bli kode!

Og det vart kode

og eit barn, inkarnert

ferdig montert

byrjar vekse, byrjar si ferd

mot verda, gjennom sine eigne konstruksjonar

og alt ligg til rette, alt er der

veks – eit resultat av perfekt montasje

og montasjen vart menneske

fekk si form etter sin eigenart

og tok bustad mellom oss

Stilleben

Kvinna søv på eselryggen

Mannen står stødig, midt i steget

Held beiselet i sine grove hender,

merka av slit, av støv, av feilslag

Rundt dei er det kveld,

endå er ikkje månen full

og mørkret omsluttar dei tre på vegen,

hyllar dei inn i sitt tause teppe

Bakken er varm, sanden er mjuk

Så mange føter har traska her før

Så mange menneske på vegen,

uvitande om kven dei passerer i hast

Trea i bakgrunnen er stille

Ikkje eit vindpust kan merkast,

ikkje eit einaste drag av sjøluft eller ørkenvind

når fram til dei tankefulle tre

Bildet er idyllisk, det oser av omsorg

og fred, men innunder huda finst stormen

Den rasar sin veg gjennom mannen sitt sinn

og bølgjer som opprørt hav

Så mange tankar, så mange omsyn!

Eit liv som plutseleg snur

Tenk om… ein tanke, men vender seg bort

Ser på kvinna, og smiler med auga

Tre dagar att – til Betlehem,

Eit esel, ei kvinne, ein mann

Og eit barn, endå sovande, ventar;

Det handlar om han, berre han

Anti-krig

eg er ein anti-krigs

romantiker,

eg har mange romantiske tankar

om det å ikkje dø

i krig –

men eg likar paintball!

og tenkjer – tenk om…

alle krigar blei førte med

malingskuler

- bang! du er treft

og får ein malingsflekk på jakka;

du kan reise heim til kone

barn og åker,

så ditt korn og drikke din vin

sistemann utan flekk på jakka

er den som kan lyfte hendene

og jublande innkassere…

kva det no enn var

dei kriga for –

(Torsdagstema, Fredagstema, The weekend in black and white)

Ein stad i tida

kvifor Betlehem, av alle byar

eit lite krypinn, ei klynge med hus –

vi har då så mange av dei!

kva med Loen, eller Utvik,

Ulvik,  eller Bokn?

kunne ikkje desse vore like bra?

ein liten stad, ein gong i tida –

og du visste nok kva du gjorde

for her sit eg og veit – eg kjenner historia

det er ikkje sikkert vi hadde fått vite

slike detaljar frå ein stall

mellom høge fjell og djupe fjordar på vestlandet…