Soleiebarn #26

Soleiebarn #25

Det vanlege vonde

#sorg

Det var dette vi fekk høyre. På sjukehuset, då vi sat der med tunge hjarte, tunge føter, tunge kroppar. Tunge tankar. Håpet var vendt til mørke, lyset var slokna i det skjulte rommet der livet skulle gro. 

Heilt vanleg, sa ho, og meinte det nok som trøyst. For meg var det som ei uhandterleg øskje eg ikkje visste kor eg skulle setje frå meg. Så var det altså vanleg, men kva hadde det med oss å gjere? Vi var ikkje statistikk. Vi var ikkje den grå massen. Vi var ikkje tal på papir. Vi var oss, der og då, og tapet var akkurat då berre vårt.

Det er greitt å lese om det vanlege på ssb.no, men det vanlege kjem til kort i møte med personleg smerte.

Rosa

å, barmhjertige rose

du uskuldskvite blome

naivt vendt mot verda

med opne auge, truskuldige blikk

orda drys som roseblad

framfor føtene mine – å rose!

du kjærleiksraude blome

med eit hjarte som blør i mørket

for nattmenneska og alle opne sår

let fargane renne saman,

din uskuldige, varmblodige kjærleik

som ein manifestasjon av godleik –

gjev vi alle kunne møtast akkurat her,

mellom det naive håpet for morgondagen

og den varme gløden i vår omsorg

for dei som lir

Soleiebarn #24

Soleiebarn #23

Soleiebarn #22