Haustvers

dei rolege haustdagane

på veg opp eit raudnande fjell

gjennom ein skog

langs gjengrodde skogsvegar

til eit tjern med vassliljer i

dagane svingar seg

som rolege havvindar

oppover bjørkestammene

nedover bekkefaret

over ei eng med brune strå

stryk ei mjuk hand over huda

legg sitt kjølande kinn mot ditt

kviskrar sitt ømme farvel

til sommaren som var

Ikkje A4

vi er begge gjestar i verda

kongen og eg

med bankande hjarte

draumar og håp

utolmod i møte med flokar

likevel er det vel ein skilnad

på oss som køyrer A4

og dei som ikkje

oss som aldri tippar i lotto,

fordi vi er nøgde med kvardagsstrevet

og dei

som kvar dag må sjå seg sjølv spegla

i kamera og tabloidaviser –

inst inne er vi jamvel like

kongen og eg;

vi er begge gjestar i verda

Under taka

kor mange tankar
har vel ikkje blitt tenkt
under desse taka

ja, tenk på tankane
og alle orda som er ytra
alle kyss som er blitt delte
og tida
ikkje minst tida som er delt
i fellesskap
eller er blitt tilbakelagt
sekund for sekund
i einsemd

det finst vel ingen tal
på alle gleder og sorger
som har stege opp som bøner
eller retningslause rop
gjennom desse taka,
alle draumane
som har snirkla seg ut av æva
og inn i tusen ulike hovud
på tusen ulike måtar

men frå utsida viser ingenting av dette,
sett utanfrå kan ein tru
             det heile dreiar seg om betongkonstruksjonar