Venterom

tida står stille her
i ventetida sin ytterkant

på utsida av verda
der nesten ingenting finst –

eg er i mitt eige univers,
alt som tel er stilla

og den totale mangelen på alt
som ikkje er akkurat her, akkurat no

Kulden frå djupet

ås ropar til ås

eit komme

alt edelt, alt stort –

lat kvart minste molekyl

bli eitt med det lyse

og lette og sigrande glade

må kulden frå djupet komme

så komme det som må –

men møt det med mot,

kjemp

til alle krefter, til siste dråpe blod

er borte

lat det sigrande, faste vere

eit banner over ditt liv,

der djupet vert dekt av ein veg

og lyset får stråle

i mørket

Den første tanken

den første tanken

var eit pust av vind,

stille ruskande

i dei nyskapte lauva

den første tanken

var ein drope vatn,

eit møte i passasjen

mellom liv og død

den første tanken

var eit blink av lys,

ein skinande stråle

som splitta mørket

den første tanken

var eit ord i stilla,

ei bølgje som fylte

det tomme rommet