Det vanskelege andrediktet

orda krøllar seg

inni fingrane,

strittar imot – nektar

å føye seg inn i rekkene

orda klumpar seg saman

til eit virvar av strekar og buar

- ideen om ord og setningar

vil ikkje bli materialiserte – no;

blyanten ligg stille

arket er tomt

tastaturet er stille i kveld

dette er alt de får

Nødvendig

Det er heilt nødvendig å skrive eit dikt

Det kan handle om troll og tussar slikt

Som du veit er mest tøv og litt fjas,

Let deg rømme frå kvardagens mas

Det er heilt nødvendig å lese ei bok

Slik at hjernen kan føle den vert litt meir klok

Bokstavane dansar så vakkert på rad

Og legg seg til rette i minnet ein stad

Det er heilt nødvendig å rekne eit tal

La hjernen få knirke seg fram til eit val

Der du ser at det heile til slutt vil gå opp

(I kontrast til det som i dag er blitt “pop”)

Det er heilt nødvendig i blant vere still

Kunne sleppe dei fram, dei tankar som vil

Vere med på ei djupare reise i tida

Så fornufta og du står att på same sida

(Mandagstema)

Inspirasjon

Inspirasjon – eit krasjpunkt

mellom vatnet i plenen

og det ausande regnet,

som står som stolpar bortover marka

Eg går berrføtt, berre for å kunne kjenne,

vite med instinkta

- eller kvar nervetråd som pulserar

mellom kroppen og hovudet,

der dei gamle signala vert brotne ned,

klipt bort med pinleg nøysemd

og bygde opp att – til eit heilt nytt byggverk

og plutseleg står alt klart for meg,

Eg plaskar over plenen, vasspruten står

om beina mine

og eg tørkar ikkje ein gong av meg på dørmatta;

eg må finne notatboka og pennen

før orda forsvinn ut i sølekavet att