Hjarte på vegen til Jeriko

du er han eg såg på hjørnet -

eg gjekk forbi

hadde dårleg tid

kunne nok stoppa,

hadde det ikkje vore for…

du er ho som stod aleine

medan dei andre hoppa strikk

sparka fotball

stod i sirklar i skulegarden og lo

- eg snudde meg

vekk

du er han eg såg traske langs vegen

aleine, så einsam og lut

og eg, eg skulle på jobb

på butikken, heim,

eg hadde ikkje tid

- ikkje i dag, ikkje no, ikkje akkurat

seinare heller – du veit; a-planen bular

du er han som sa dei litt galne orda

og dei lo, med vidopne munnar

og eg såg du vart forvirra, flau

litt redd – det var ikkje første gongen

og eg…

…eg let som eg ikkje såg, ikkje høyrde

medan eg humra, litt stille, inni meg

du er ho vi aldri ser

fordi du aldri er der,

du sit heime, på rommet

innestengt i di eiga verd,

så redd for å vise deg fram, stille deg ut,

redd for å dette på nasa – igjen

og eg veit det,

eg høyrer snakket

og går med mitt svarte hjarte

til dei same venene, dei som alltid dukkar opp –

du er han, du er ho, du er alle dei

som har blødande hjarte

av einsemd og knuste draumar

og håp som ligg splintra som glasspel

utover ei verd som er farga i grått

og ropar og undrar –

kor er min samaritan?

Skatten i Nod

eg leiter og søkjer

ein skatt

noko stort, noko flott

av verdi

som kan fylle mitt hjarte med glede

og dagar med lukke og fred

eg leitar og ser

etter dag fyljer natt fyljer dag

fyljer natt

og eg leitar, eg leitar og søkjer

min skatt, eit kammer som glimrar

og fyller mitt hjarte med lengt

i Nod, her i Nod, slik ein tørst

slik ein svolt

eit søk etter alt det eg saknar

som gull eller sølv

eller gleder for kropp eller sjel

kven veit kva eg finn, kven veit

kva som finst, kven veit kva

kan fylle mitt hjarte

mi tid mine rom

med lys og latter og ro –

eg søkjer skatten i Nod

og veit, inst inne, at skatten

ligg gøymt i landet eg rømde

då eg svikta og snubla

og falt

og at skatten i Nod,

er alt det som leier meg

heim