Kyrkja

1

slik har ho stått

mellom dei høge fjella

mellom fjordar og vatn

mellom steinar og tre

mellom menneska og æva

som ein peikande finger

mot det som er høgare

vidare, større

enn våre kvardagsliv

våre tankar og kjensler

peiker på det

som strekk seg

over avgrunnane i sinnet

over dei gapande såra i hjartet

over våre puslete forsøk på fred

som ei bru

ein veg å gå

der alle våre eigne vegar endar

og fridomen vi jagar

er å finne i det uventa, i det store

som strekk ut sine eigne armar på eit kors

og seier: kom, her er nåde å få –

2

så vert det kanskje noko trongt

der livet bølgjer seg veg

mot våre travle strender

knuser, tygg og spyttar ut

alle våre forsett, alle våre ideal,

set dei attende som raude tal i kolonner

og vegen vidare, forbi

må finnast, må veljast

som eit medvite val i stega

og kor ein går

med all si tid og all si redsle

er ikkje likegyldig

3

endå er lyset der

strålar gjennom mitt mørke,

eit skinande glimt av æva

stjernehimmelen over

speglar seg i hjarta,

som glimt i frå noko utanfor

og lyset famnar fellesskapet

menneske med ansiktet same vegen

mot Han som held oss hos seg –

(Fototriss)