Sår kan gro

såret kan gro

såret kan lukke seg

over alt det vonde,

kle inne alt som stakk

som sverd i sjela

dekke over smerta

som endå er der,

den som duppar like under overflata

og berre somme tider dukkar opp

såret kan lukkast att,

huda lækjast – bli heil

og glatt

på ein ny måte, ein annleis måte

enn før

og arret står att som ein bauta,

eit merke over dagar du har levd

sorg du har møtt

gått gjennom, integrert

som ein ny, herda og bestandig del

av deg sjølv

tida går, sår kan gro

og minna falmar som i tåke,

men noko

noko

ligg att, vil – alltid – liggje  att

like under huda

Djupt i hjartet

orda synk som lodd

mot djupa i hjartet,

der auga ikkje kan sjå

og ingen veit om

kva som ligg gøymt

for djupa i hjartet

er mystiske stader

med skjulte skattar

og draumar som ventar

på vengjer

og flyktige håp,

skogar av tru

og eit vell, eit uendeleg landskap

av ord som ein gong flaut,

men no ligg som bortgøymte vrak

i mørket

Inn i verda

ut av tåka stig landet

som ei tidlaus øy, nyskapt

reinsa og frisk –

det er som auga ser

for første gong

landskapet i morgonlyset

og hjartet landar

med røter i heimlandsmolda

midt i sin eigen kvardag