I det skapte

naturen som lenar seg
oppover, mot noko større
i stille venting;
her vaks det ingenting
av seg sjølv,
her flaut kjeldene fram
først etter at orda var talte

eit landskap
skjelvande i undring
over korleis alt vart – 

i dette ser eg refleksjonen
av det hjartet lengtar etter;
ein storm midt i stilla
eit mørker
som må gje tapt
for det skapande Ordet

Den nye våren

Vårscena

1

scenearbeidaren festar grepet

om taua,

snart går signalet, og

sceneteppet

kan heisast

for den nye våren

2

så mykje som endå flyt

etter hundreår på hundreår

i skotsona;

endå finst det flak med liv

der kampesteinar ikkje

har falt

frå dei ilske fjella

3

tredje akt:

der fjella nesten umerkeleg

glir frå kvarandre,

let etter seg

eit gapande tomrom

på scena

i dette tomrommet

er det plass

til det meste,

heilt ut til fantasien

sine yttergrenser –

4

publikum har sett seg

i andelaus spenning;

her er doble botnar

her er usagte ord

flytande i lufta –

ventar på brotet,

ei vassflate som bryt

og det store, det skjulte

skal komme til syne

som ved eit mirakel

publikum held pusten

i sine eigne hender,

men veit det ikkje

5

siste scene,

musikken endar, men siste

tone vert hengande

som ei nesten uhøyrleg dirring

bakom tre lag glas

publikum murrar,

det var ikkje dette

dei trudde dei ville få sjå – våren

berre ei overskrift

og resten av arket: tomt –

-

så var det heile eit skodespel;

publikum reiser seg

forlet lokalet

går ut i den glasklare kvelden

trekk pusten djupt

kjenner våren komme siglande

på mjuke vengjer –