Stort hjarte mindre

Kan du sjå fargen

på huda mi,

kan du sjå om auga passar

til draumane mine,

og spelar det noko rolle –

når hjartet mitt bankar

og hjartet ditt bankar

og begge er tvers gjennom like?

Verda har mista eit hjarte –

men hadde du sett det,

kunne du ikkje sagt anna om eigaren

enn: Der reiste eit menneske

Eit menneske –

Eg ser ikkje lenger huda di,

eg ser ikkje lenger auga

eller håret

eller kvar i verda du vart fødd –

eg ser berre blomane;

ei blømande eng

i kvart menneskehjarta,

og huda er berre eit trekk

over det vakre

og du har ein del av æra for det

mister Mandela,

måtte ditt hjarte,

som såg ut som mitt

men var så mykje større,

kvile i fred

(The weekend in black and white)

Senke blikket

Eg ynskjer å senke blikket

Ikkje som i: La det synke mot bakken i mismot,

Snarare tvert om

Eg ynskjer å senke blikket

mot dei små detaljane i verda,

studere molekylstrukturane i samfunnet

som under eit mikroskop

Ja, kanskje senke det på akkurat den måten

og zoome inn

nærare og nærare

heilt til eg skjelnar nyansane i sjelene

og trengjer bak overflata, huda

heilt inn bak dei finpussa fasadane

Og senke det endå djupare,

til eg ikkje kan sjå om tankane som svevar

er mine eller dine

om det er mitt hjarte eller ditt,

om det eg held i handa, er eigd – eller fritt

Eg vil endå litt djupare endå,

sjela har fortsatt ikkje ro,

eg vil inn til eg verkeleg kjenner smerta;

så nær, at hjartet mitt hyler av pine

når eg ser at min neste

har det vondt –