Det vakre

så kjem åra

legg sine lag

på lag

med minner, spinn dei

som spindel

kring hjarta og tankar,

let kjernen i alt

mogne

medan skalet

sakte krøllar seg

saman under tyngda

av kvart sekund, minutt, time

dagar og år

av levd liv

og drøymde draumar

tenkte tankar

og handlingar hendt

i den rekka

som enda opp

å vere ditt liv

så er dette det

vakre på jorda,

at alle ting

er i endring;

at tida lærer oss å bere

vårt forfall, våre tap

med heva hovud

og dette er det

vakre i verda,

at når enden er enden

på ferda

og kroppen vert gjeven attende

til støvet den ein gong vart reist frå,

skin orda frå boka

som leielys i natta:

ein dag bryt du ut av konkongen,

ditt innkapsla du

skal endå ein gong stige fram,

men no utan skal

utan tid

utan den tyngande tyngda

du ber på no

Eksospotte, sykkelramme

Forlatt – ein taus kreasjon,

sett saman av nyttige delar

- noko som var nyttig, ein gong,

før slitasje og rust, nye tider

sette inn,

omforma det vitale til skrot

det nyttige til noko brysamt, noko å bli kvitt

ein stad, stua vekk og gløymt –

Eg er på toppen av sinuskurva,

kjenner livet boble, kjenner vinden blåse

meg framover – endå er eg på sporet

Ein dag vil du kanskje finne meg,

vekkgøymt, som ei sykkelramme utan hjul,

eksospotte utan bil –

Ein kreasjon, mot slutten av kurva,

på veg ut av diagrammet og inn i eit nytt…

Eksospotte, sykkelramme

skrot, eller meisterleg kunst –

Eg kan ikkje avgjere, tenkje tanken til endes,

snur meg rundt og går vidare, bort,

prøver å gløyme

ei innsikt eg ikkje vil ha…