Det som opna verda

det var dei mørke dagane
i stilla, i einsemd
utan verktøy til å balansere
mine eigne tankar
i forhold til inntrykk, og uttrykk
utan annan substans
enn tårer

så mange halvhjarta forsøk
på å sleppe inn sollys, luft
til å kjøle, fornye, reparere -
så mange ord, så mange blikk
så mange hudlause fingrar
etter dagar og netter i desperasjon

til sist: verda falda seg ut,
men annleis enn eg sjølv hadde tenkt;
sakte seig veggane ut
og taket vart bretta til side,
jamsides soloppgangen steig håpet
som eit sikringstau - eit ankerfeste

sjølve nøkkelen fekk eg aldri sjå,
men eg kjenner endå roselukta
som fylte verda,
og kjærleiken ligg att som eit varmande teppe
eit vernande skjold
mot mine eigne redsler og svik;
eit vern å krype under - til fridom