I lufta

kva er vengene

anna enn oppstilte molekyl-

strukturar i system,

lina opp, sett saman, bygd

til fjører og feste,

foreina i eit dynamisk heile;

estetisk, praktisk

naudsynt

likevel – så unyttig

utan lufta å flyte på –

i denne høgda er eg

fri frå alle banda

fridomen er eit pusterom

så annleis enn det å vere fange

for eg kjenner lenkene,

kvart strammande tau

dei sit i minna

som djupe spor i landskapet

og eg har kjempa imot

eg har fylt lungene med skrik i natta

eg har sprunge, eg har slåss

brukt all mi kraft og all min vilje –

til sist gav eg opp

la livet mitt i andre hender

kjente nytt blod, nytt liv

som straumar i mitt ørkenlandskap

og nokon lyfte meg, nokon

reiv over alle lenkene – bad meg fly –

så no er eg fri

og eg veit i frå kva

som kjærleik

høgt svevande

over kvardagen

ser eg deg

i nytt lys

frå denne høgda

liksom du er endra

til din beste versjon

gjennom augefilteret

og eg smiler til deg, vinkar

ditt hjarte til mitt –

lat oss vere nye for kvarandre



(Fototriss)