Livet mitt

livet mitt er ei rekke

påbegynte

og uferdige tekstar,

lausrivne ark

frå dei store protokollane,

dei som berre ein kan bla

og ingen kjenner

framhaldet på neste side;

slik kan eg vandre

subbande gjennom kvardagen, utan

å få med meg konteksten

til alle mine ord –

berre skuggane eg lagar

på bakveggen

og dei grunne spora i molda

der eg aldri meir skal trakke

så står kanskje pennen i ro

lyfta over livsarka mine

og ventar, truleg på eit trekk

frå mi side – eit initiativ

kanskje eit ja, eller eit nei

som eg har så vanskeleg med

å presse fram

for livet mitt er ei rekke

tal på tal

i merkelege mønster

eg ikkje forstår;

det er sjølve livs-

matematikken eg reknar

i sinne, noko irritert, vel vitande

om han som sit med fasiten

tett til brystet –