Stille ut

umerkeleg
trakk du deg ut
i mørket,
steg for steg
på vegen
vekk frå oss

vi såg deg ikkje
då du gjekk,
men merkar stilla,
som eit usynleg teppe
over kvardagen

lydar
som ikkje lenger er der,
potar som ikkje lenger trakkar
over plenen
eller den glade murringa
når vi strauk deg over pelsen -

du gjekk
           stille ut