Dagen startar

høyr kor stille det er,

kor nattlydane kappast om

å ikkje verte høyrte – eller sett

av dei mørke skuggane

som snor seg mellom trea, over marka,

mellom hus og gjerdestolpar

kjenn kor roleg natta voggar

sine barn til stille gløymsle –

kven hugsar sine dårlege handlingar

eller fastbrent sinne eller

ord som kom så altfor skeivt

- i draumeland?

så kjem dagen listande

på sokkeleisten over doggvått gras

og kviskrar ømt mot rosa kinn,

eit kyss frå lyset, kyss frå dagen

(- eit judaskyss for plaga sinn)

og vekker sine barn frå nattedvalen