Prikken

Vi såg deg – langt langt borte

som ein prikk

på det store store havet

Vi smilte og vinka

men såg ikkje om du vinka tilbake

Kanskje gjorde du det

Kanskje lurte du litt på kven vi er

Vi hadde så mange spørsmål

og var så spente på å sjå deg.

Det var så mange dagar vi ville dele

Så mange songar vi ville synge

til deg.

Men du reiste att – og vi vart aldri kjente

Den vesle prikken på havet vart mindre og mindre

Til den forsvann i synsranda

Vi stod tomme tilbake

med alle spørsmåla våre

Og veit at vi aldri, aldri, kan gløyme deg