Eit lys i verda #2

i dei tunge gatene vandrar menneskekroppane

som ein elvestraum, eit glidande tog

forbi glitrande utstillingsvindauge og varme kafear

der slitne menneskekroppar kan sitje og kvile;

finne att seg sjølv under vinterhuda

kjenne hjartet slå seg veg gjennom tida

Kvinne i parken

den kjente benken

som før var akkurat så passe stor

akkurat så passe passe

for to å sitje på

halde rundt kvarandre

og kjenne varmen frå smila

bre eg gjennom kroppen

stengje ute vinterkulda

no er den så stor

som det uendelege havet,

med så mykje ledig plass

at det er berre så vidt

ho ikkje går seg vill

i tida, rommet, benken

som ikkje lenger er ein benk

men ei hemmeleg dør inn

til hennar inste smerte

Eit lys i verda #1

menneskekroppane er ein elvestraum

gjennom gatene i denne frostkalde byen

kalla livet

under tindrande gatelys og regntunge skyer

som snart vil breste, snart

bade i lys

vil armar halde paraplyar, frakkar bli knappa tett

menneskekroppane søke ly under betongframspringa