Menneske og konstruksjon

refleksjonar av det storslegne,

det vi menneske kan

bygge saman – bygge opp

til noko endå større

så går vi der

med våre puslete føter

og tankar – streifar

innom

i utkanten av

dei store mysteria; dei verkeleg store

at hjartet bankar seg fram

gjennom tida

stødig og trufast

at føtene kan flyttast mot eit mål

berre ved ein tanke

at lydane vi formar i lufta mellom oss

vert ståande som bruer

mellom mitt hjarte og ditt

- at vi forstår kvarandre –