Stjernene kviskrar

eg opnar boka

ser bokstavane danne ord

og orda setningar

som strekk seg,

stig får papiret

vert eit stjerne som

flyt over sidene,

når fram til stallen

og ber meg stige inn

med ei stille kviskring

stjernestrålar mot øyra

ber meg knele,

gje barnet –

alt mitt gull,

det eg held for viktig

og kjært, det eg har samla

som skattar langs denne vegen

eg har gått;

all min myrra,

gje han kongenamn

og herredømme

over alt det eg før

kalla mitt;

all min røykelse,

bli verande her, og på kne

be mine bøner

til han

synge mine songar

for han

rope mine klagerop

til han

og tilbe han

resten av æva;

og stjerna stansar her

held fram si stille

konstante kviskring:

hald blikket, mann

hald blikket…