Intensjonen

det er noko som heng att

i dei bratte bakkane,

mellom dei arbeidande sine hus

og fortida

som endå ikkje er gamal nok –

sjølve intensjonen bak draumane,

tankane som ein gong bygde

ei grend

i eit terreng for skråstilte maur,

der menneska gjekk til og frå

med sine byggesteinar, sine liv

til alt stod der, var til –

endå er det noko som heng att

i dørene, i vindauga

i hustaka si stirring utover fjorden,

ein stille vibrasjon – ein respekt

for fjella, for steinen

for nevane som skal jobbe –

sjølve intensjonen bak draumane,

tanken om ei framtid

for seg og sine,

bak tause blikk, hardbarka ansikt

og herda nevar

etter dagar og netter med slit,

bur håpet

sjølve intensjonen –