Dei grå

han som reiste frå garden,

pakka tinga sine i ein sekk

og gjekk

langs støvete landevegar

bort frå alt han kjende

ho som nærma seg byen

den larmande støyen

stampande hestar

røyk frå tårnhøge piper –

han som sette sine bein

mellom snurrande tannhjul

- med livet som innsats

skapte noko nytt

i verda

ho som vakna i mørkret,

gjekk i mørkret til arbeidet,

sat fjorten timar i strekk

bøygd over ein benk

eller ei maskin

eller ein stamp,

gjekk heim i mørket

segna om på senga, sov

og vakna til ein ny dag

i mørket

han som drøymde

om ei betre framtid

for sine born, han

som såg dei magre rundt det vesle bordet

og bad sine inderlege bøner

om meir mat, meir fridom

meir menneskelege kår

for sine små

han

og ho

og alle dei som står framfor

det same

i dag –

(Weekend in b&w)

Intensjonen

det er noko som heng att

i dei bratte bakkane,

mellom dei arbeidande sine hus

og fortida

som endå ikkje er gamal nok –

sjølve intensjonen bak draumane,

tankane som ein gong bygde

ei grend

i eit terreng for skråstilte maur,

der menneska gjekk til og frå

med sine byggesteinar, sine liv

til alt stod der, var til –

endå er det noko som heng att

i dørene, i vindauga

i hustaka si stirring utover fjorden,

ein stille vibrasjon – ein respekt

for fjella, for steinen

for nevane som skal jobbe –

sjølve intensjonen bak draumane,

tanken om ei framtid

for seg og sine,

bak tause blikk, hardbarka ansikt

og herda nevar

etter dagar og netter med slit,

bur håpet

sjølve intensjonen –