Nærgåande

1

Kor nær deg sjølv tør du gå,

tør du sjå så nær

at alle kjende strukturar forsvinn

og du ser alt det som ligg bak

dine handlingar, bak

alle dine meiningar og tankar,

tør du går så nær innpå deg sjølv

at du ikkje lenger har nokon forsvarsverk att

å gøyme deg bak,

men må sjå grunnvollane i livet i kvitauget

og vurdere – utan filter

om dei held?

2

Nokon gongar må du gå nær,

krype så nær inntil dei store mysteria

at dei viklar seg ut som

tynne trådar

og du ser mønster

du aldri før har sett

ikkje fordi dei ikkje var der

men fordi du aldri bøygde deg ned

berre hasta forbi –

3

Du kan gjerne sitje i ro,

gjerne setje deg ned

og la alt passere

- kanskje kan du vere eit stille punkt

ein stad utan lufttrykk, utan vind

utan regn eller varme,

kanskje kan du vere auget i tornadoen –

og sjå verda snurre

som om den snurrar rundt deg

(det er lov å late som, ei lita stund)

og du kan gjerne la alle tankar

om morgondagen kvile

og ikkje tenkje på… det du må tenkje på

for ei stund –

verda kjem tidsnok nær att,

verda opnar seg raskt nok opp att

eller lukkar seg

(alt ettersom)

og du vert dregen med

i det dei kallar livet

(Fototriss #244)