Det vanskelege andrediktet

orda krøllar seg

inni fingrane,

strittar imot – nektar

å føye seg inn i rekkene

orda klumpar seg saman

til eit virvar av strekar og buar

- ideen om ord og setningar

vil ikkje bli materialiserte – no;

blyanten ligg stille

arket er tomt

tastaturet er stille i kveld

dette er alt de får

Det vesle mennesket - 3

balansere her

på kanten av stupet

skjelvande bein, stive auge

og tause landskap

setje seg eit mål

noko som er større

noko som kan dra ein opp

frå mørket – og til seg

som ein magnet

Det vesle mennesket - 2

tankane er fuglar

draumane er vengjer

frå din stad i universet

kan dei lette og fly ut

sirkle om jorda

hente næring i det som er sådd;

ord som ein gong vart forma,

små frø i vårt tynne jordsmonn

mellom magma og det uendelege universet