Den eg er

den eg var

den gongen eg var leire

og nokon dreidde og vende

til dei var nøgde –

(eller i det minste måtte innsjå

at det ikkje var meir å gjere)

den eg var då,

den meir uskuldige sida

får eg vel seie,

er ikkje lenger den same

eg innser at ting er endra,

alle premissane eg vart gitt

er vende –

dei er ikkje borte, berre annleis

og verda har ei noko anna form

enn den eg såg for meg

heime på guterommet

likevel, eg er på eit vis den same

og klorar meg fast,

lik mose på berga,

til eit liv eg har lært å bli glad i

i morgon går eg vidare

endrar form, nok ein gong

og det kjem nokon etter,

nokon eg prøver å forme

etter beste evne

til å passe som eigne delar i spelet,

gje dei ein grunn dei kan stå på

og veit, på mitt djupaste plan

at også dei vil endre seg –

i morgon er vi alle nye,

på godt og vondt,

og må venne oss til noko nytt

nok ein gong

(Fototriss)